Kompozycja łączy w sobie motyw trójkąta i koła – dwa kształty często obecne w biżuterii nomadycznej. Centralne, intensywnie różowe szkło osadzone zostało w ząbkowanej oprawie i otoczone drobnymi, czerwonymi oraz zielonymi wstawkami. Kontrast kolorystyczny jest mocny, niemal ceremonialny, typowy dla ozdób noszonych podczas ważnych okazji.

Powierzchnia metalu zdobiona jest rytmicznym, falistym ornamentem, który tworzy wrażenie promieniowania wokół centrum. Widoczne są ślady ręcznej pracy – nieregularności w oprawach, drobne przesunięcia szkła, naturalna patyna. To przedmiot wykonany tradycyjną techniką, bez przemysłowej powtarzalności.

Dolna krawędź oraz boki wykończone zostały dużymi, metalowymi dzwoneczkami zawieszonymi na krótkich łańcuszkach. Elementy te nadają zawieszce ciężar i charakterystyczny, przytłumiony dźwięk przy ruchu. W kulturze Kuchi dźwięk pełnił funkcję symboliczną i ochronną, a jednocześnie wzmacniał efekt wizualny stroju.

Zawieszka ma zdecydowaną obecność i nie jest subtelnym dodatkiem. Najlepiej funkcjonuje jako centralny element masywnego naszyjnika lub jako kolekcjonerski obiekt o etnograficznym znaczeniu. To przykład biżuterii, która łączy dekoracyjność z funkcją rytualną i statusową.