Biżuteria plemion Kuchi powstawała z prostych materiałów, lecz wyróżniała się niezwykle wyrazistą formą. W prezentowanej parze kolczyków górny element ma kształt niewielkiej metalowej rozety. W jej centrum osadzono intensywnie czerwone szkło przypominające karneol, które stanowi mocny punkt kolorystyczny całej kompozycji. Wokół niego znajdują się drobne metalowe wypukłości tworzące ornament przypominający kwiat.

Poniżej rozety znajduje się krótki cylindryczny element konstrukcyjny, z którego zwisa gęsta wiązka cienkich drucianych zawieszek. Każda z nich zakończona jest drobną metalową kulką lub małym dzwoneczkiem. Taki układ tworzy charakterystyczną dla biżuterii Kuchi kaskadę metalowych elementów, które poruszają się przy każdym ruchu.

Kolczyki tego typu były projektowane tak, aby reagowały na ruch ciała. Podczas chodzenia lub tańca drobne zawieszki delikatnie brzęczą, tworząc subtelny metaliczny dźwięk. W kulturze nomadów Afganistanu biżuteria pełniła więc nie tylko funkcję ozdobną, ale również ruchową i dźwiękową.

Dziś takie egzemplarze stanowią interesujący przykład dawnej biżuterii plemiennej. Surowy mosiądz, prostota konstrukcji i intensywny czerwony akcent szkła oddają charakter tradycyjnych ozdób noszonych przez kobiety w karawanach przemierzających regiony Afganistanu i Pakistanu.