Srebrny element o formie zbliżonej do rozety lub kwiatu, wyposażony w uchwyty po dwóch stronach, co klasyfikuje go raczej jako koralik modułowy niż klasyczną zawieszkę. Tego typu komponenty stanowiły część większych kompozycji – naszyjników, nakryć głowy lub ozdób ceremonialnych. Forma umożliwiała łączenie wielu segmentów w rozbudowane, symetryczne układy.

Powierzchnia pokryta jest intensywnie niebieską warstwą szkła, nanoszoną w postaci sproszkowanej masy, a następnie wypalaną w wysokiej temperaturze. Technika ta, zbliżona do emalii ogniowej (champlevé lub cloisonné w lokalnej odmianie), była praktykowana w Multanie od wieków. Efekt uzyskuje się poprzez stapianie szkła z metalem, co daje trwałą, lekko nieregularną powierzchnię o głębokim, nasyconym kolorze.

Motywy roślinne i geometryczne są ręcznie rytowane w srebrze, a następnie wypełniane szkłem. Widoczne drobne niedoskonałości, przetarcia oraz naturalna patyna potwierdzają wiek i użytkowy charakter przedmiotu. Nie jest to współczesna replika – struktura metalu, sposób lutowania i ślady pracy narzędzi wskazują na tradycyjne rzemiosło.

Multan, jedno z najstarszych miast regionu Pendżabu, był ważnym ośrodkiem rzemieślniczym na szlakach handlowych łączących Azję Centralną z subkontynentem indyjskim. Srebrne elementy z emalią z tego obszaru należą dziś do rzadkości, zwłaszcza w formie drobnych, zachowanych w komplecie modułów. Przedmiot ma wartość kolekcjonerską oraz historyczną – to fragment większej opowieści o dawnym rzemiośle Azji Południowej.