Podstawą jest autentyczna moneta pakistańska z widocznym nominałem „1000” oraz kaligrafią w języku urdu. Kompozycja reliefu i sposób zapisu odpowiada emisjom z końca XX wieku. Moneta zachowała czytelny rant oraz centralny medalion z dekoracyjną typografią. Ślady obiegu są wyraźne – przetarcia, zmatowienia i miejscowe przebarwienia potwierdzają, że nie jest to replika.

Górna część została ręcznie rozbudowana o charakterystyczny element z podwójnymi kulistymi zakończeniami. W centralnej oprawie osadzono okrągłe, gładkie szkło w kolorze intensywnego kobaltu, przypominające lapis. Poniżej umieszczono dwa mniejsze, okrągłe kamienie: jeden w kolorze czerwonym, drugi żółtym. W innych egzemplarzach z tej partii spotykane są także odcienie zieleni i turkusu. Układ kamieni ma formę trójkąta – typową dla estetyki regionu.

Konstrukcja jest surowa i rzemieślnicza. Lutowania są widoczne, powierzchnia metalu nosi naturalną patynę, a miejscami pojawia się delikatny nalot. To adaptacja wykonywana lokalnie, bez jubilerskiej precyzji, ale z wyraźnym zamysłem dekoracyjnym. Zawieszka ma wyraźną przestrzeń pod elementem ozdobnym, co pozwala na swobodny ruch przy noszeniu.

Takie monety funkcjonowały jako elementy naszyjników, pasów tribal oraz ciężkich ozdób kobiecych strojów w regionie Waziristanu – na pograniczu Pakistanu i Afganistanu. Określenie „Waziri” odnosi się do tradycji plemiennej, nie do oficjalnej nazwy monety. Cena dotyczy jednej sztuki z partii, każdy egzemplarz różni się detalami i stopniem zużycia.