Centralny panel wypełniony jest mozaiką barwionych szkieł w odcieniach czerwieni, granatu, zieleni i złota. Kompozycja jest geometryczna, niemal architektoniczna – duże kaboszony przeplatane drobnymi punktami koloru tworzą rytm znany z biżuterii nomadów Kuchi. Każdy element osadzony ręcznie, bez jubilerskiej sterylności, z wyraźnym śladem ludzkiej dłoni.

Metal posiada naturalną patynę i drobne ślady użytkowania, które nie są wadą, lecz potwierdzeniem autentyczności. Dolna krawędź panelu wykończona została rzędem łańcuszków zakończonych tłoczonymi zawieszkami. W ruchu tworzą charakterystyczny, miękki dźwięk – detal, który w kulturze nomadycznej miał znaczenie zarówno estetyczne, jak i symboliczne.

Górna część naszyjnika łączy panel z łańcuchem poprzez metalowe ogniwa i osadzone czerwone szkła. Całość jest ciężka, wyrazista i zdecydowana. To biżuteria, która nie udaje minimalizmu – jej siła tkwi w nadmiarze, kolorze i rytmie form.

Egzemplarz wykonany rękodzielniczo, w tradycji plemiennej Afganistanu. Każdy detal jest nieco inny, nierówny, żywy. Nie jest to produkt przemysłowy, lecz przedmiot z charakterem, który najlepiej wygląda w zestawieniu z prostą czernią, lnianą tkaniną albo surowym denimem.