Duży panel naszyjnika wykonany ze stopu srebra i miedzi, typowego dla warsztatów Multanu działających w pierwszej połowie XX wieku. Front pokryty został sproszkowanym szkłem w intensywnym kolorze kobaltowym z kontrastowym ornamentem roślinnym. Dekoracja ma formę symetrycznej kompozycji określanej jako „drzewo życia”, jednego z najbardziej rozpoznawalnych motywów regionu Pendżabu. Tego typu zawieszki były elementami większych naszyjników noszonych centralnie na piersi.

Charakterystyczna technika zdobienia polegała na ręcznym nanoszeniu sproszkowanego szkła na powierzchnię srebrnej płyty. Nie jest to klasyczna emalia jubilerska w europejskim rozumieniu, lecz lokalna technologia rozwijana w Multanie równolegle z produkcją ceramiki szkliwionej. Dzięki temu powierzchnia ornamentu ma lekko matowy charakter i naturalne różnice w nasyceniu koloru.

Górna krawędź zawieszki posiada rząd uszek montażowych, które pierwotnie łączyły panel z kolejnymi segmentami naszyjnika. Dolna część została uzupełniona zestawem dzwoneczków dekoracyjnych nadających biżuterii ruch i dźwięk podczas noszenia. Takie rozwiązanie było typowe dla biżuterii ceremonialnej używanej w Pendżabie oraz na pograniczu Afganistanu i dzisiejszego Pakistanu.

Stop metalu zawiera znaczną domieszkę miedzi, co było standardem dla produkcji Multanu w okresie kolonialnym. Biżuteria tego typu nie powstawała jako wyrób wysokiej próby jubilerskiej, lecz jako trwała ozdoba użytkowa przeznaczona do codziennego noszenia oraz ceremonii rodzinnych. Naturalna patyna widoczna na powierzchni potwierdza wiek i autentyczny charakter przedmiotu.

Ornament roślinny zastosowany na powierzchni zawieszki należy do repertuaru dekoracji znanych z ceramiki, architektury oraz rzemiosła Multanu. Motyw ten pojawiał się w biżuterii jako element ochronny i symboliczny, ale jednocześnie pełnił funkcję czysto estetyczną. W praktyce był znakiem lokalnego stylu, łatwo rozpoznawalnego w całym regionie.

Duże segmenty naszyjników z Multanu zachowały się rzadziej niż drobne zawieszki, ponieważ pierwotnie funkcjonowały jako części wieloelementowych kompozycji. Egzemplarze z kompletem uszek i zachowanymi dzwoneczkami należą do bardziej poszukiwanych przykładów tej formy biżuterii. Zawieszka stanowi czytelny przykład rzemiosła Multanu z pierwszej połowy XX wieku.