Prostokątna zawieszka wykonana została ze stopu srebra i miedzi charakterystycznego dla warsztatów Multanu działających w okresie kolonialnym. Front pokrywa warstwa sproszkowanego szkła o głębokim kobaltowym kolorze z precyzyjnie rytym ornamentem roślinnym. Centralna kompozycja przedstawia uproszczony motyw „drzewa życia”, jeden z najczęściej spotykanych wzorów w biżuterii tego regionu.

Dekoracja została wykonana w tradycyjnej technologii Multanu polegającej na nanoszeniu szkła proszkowego na powierzchnię srebra. Technika ta nie odpowiada europejskiej emalii jubilerskiej i ma bardziej surowy charakter, widoczny w nieregularnościach powierzchni i naturalnych różnicach nasycenia koloru. To cecha autentycznego rzemiosła regionalnego, a nie wada wykonania.

W górnej części zawieszki znajduje się rząd uszek montażowych służących do połączenia panelu z kolejnymi segmentami naszyjnika. Dolna krawędź została uzupełniona zestawem ruchomych dzwoneczków, które w oryginalnej formie biżuterii pełniły funkcję dekoracyjną i akustyczną. Elementy tego typu były charakterystyczne dla kobiecej biżuterii ceremonialnej noszonej w Pendżabie oraz na pograniczu Afganistanu.

Stop metalu zawiera znaczną domieszkę miedzi, co było standardem w produkcji Multanu w pierwszej połowie XX wieku. Biżuteria powstawała jako trwała ozdoba użytkowa, a nie jako wyrób wysokiej próby jubilerskiej. Widoczna patyna oraz drobne ślady użytkowania potwierdzają autentyczny charakter przedmiotu.

Układ wielowarstwowych ramek otaczających centralny ornament należy do klasycznych schematów dekoracyjnych stosowanych w Multanie. Powtarzalność motywów geometrycznych i roślinnych nawiązuje do wzornictwa ceramiki szkliwionej oraz dekoracji architektonicznych regionu.

Mniejsze panele tego typu stanowiły elementy bocznych segmentów naszyjników wieloczęściowych. Zachowane uszka montażowe i komplet dolnych zawieszek wskazują, że zawieszka przetrwała w formie bliskiej pierwotnej konstrukcji. Jest to czytelny przykład biżuterii Multanu z pierwszej połowy XX wieku.