Te koraliki powstały z dawnego szkła określanego jako Roman glass, które przez stulecia ulegało naturalnym procesom starzenia. Ciemniejsza kolorystyka jest efektem zarówno pierwotnego składu szkła, jak i długotrwałego kontaktu z ziemią oraz minerałami. Matowa powierzchnia, nieregularne krawędzie i widoczne różnice w barwie są jego naturalną cechą, a nie wadą.

Szkło tego typu było w przeszłości wielokrotnie przetapiane i ponownie wykorzystywane, m.in. w rejonie Wenecji oraz na Bliskim Wschodzie. Współcześnie funkcjonuje pod nazwami Roman glass, Venetian glass lub Gabri glass, jednak niezależnie od nazewnictwa zachowuje swój surowy, historyczny charakter.

Koraliki mają formę cienkich, nieregularnych dysków nawleczonych na sznur o długości około 40 cm. Każdy sznur różni się układem barw — od ciemnej zieleni, przez zgaszony błękit, po grafitowe i ziemiste tony — co sprawia, że każda kompozycja jest niepowtarzalna.

To materiał szczególnie ceniony w projektach biżuterii o cięższym, bardziej archaicznym charakterze: naszyjnikach, koliach i bransoletach inspirowanych znaleziskami archeologicznymi oraz rzemiosłem dawnych kultur.