Kwadratowa płyta o wyraźnie rytowanej, promienistej rozecie stanowi centrum całej kompozycji. Ornament nie jest przypadkowy – motyw słońca lub kwiatu pojawia się w biżuterii nomadów jako symbol ochrony i cykliczności. Powierzchnia metalu nosi ślady użytkowania, mikrorysy i naturalną patynę, która nadaje całości autentyczny, nieprzesadzony charakter.

W narożnikach i na łańcuchu osadzono kolorowe szkiełka w odcieniach czerwieni, granatu i kobaltu. Nie są to jubilerskie kamienie w zachodnim rozumieniu – to tradycyjne, barwione szkło, które w kulturze Kuchi pełniło funkcję dekoracyjną i symboliczną. Intensywne kolory kontrastują z matowym metalem, tworząc estetykę daleką od współczesnej, sterylnej biżuterii.

Dolna krawędź panelu zakończona została szeregiem metalowych zawieszek i geometrycznych elementów przypominających miniaturowe amulety. Przy ruchu wydają subtelny, suchy dźwięk – nie jest to cichy naszyjnik. To przedmiot, który daje znać o swojej obecności.

Całość zawieszona na masywnym łańcuchu z ręcznie formowanymi łącznikami. Konstrukcja jest solidna i wyraźnie ciężka, zgodnie z tradycją biżuterii plemiennej. Przedmiot nie udaje lekkości ani delikatności – jego siła tkwi w surowości, wadze i historii, którą nosi w metalu.