Sygnet wykonany został ze srebra i ozdobiony charakterystycznym szkliwem proszkowym nanoszonym ręcznie w warsztatach regionu Multan. Koncentryczne pasy dekoracyjne w odcieniach turkusu, ochry i ciemnego granatu tworzą układ geometryczny typowy dla biżuterii ludowej południowego Pendżabu oraz pogranicza Sindh i Beludżystanu. Tego rodzaju ornamenty pełniły funkcję zarówno estetyczną, jak i symboliczną.

Centralnym elementem kompozycji jest duży wielobocznie szlifowany lapis lazuli o głębokiej nasyconej barwie z widocznymi naturalnymi inkluzjami mineralnymi. Charakterystyczna struktura kamienia potwierdza jego naturalne pochodzenie i nadaje powierzchni wyraźną głębię wizualną, szczególnie w zestawieniu z kontrastową dekoracją obrzeża.

Szeroka kopułowa forma oprawy wskazuje na ceremonialny charakter sygnetu. Tego typu pierścienie noszone były jako element biżuterii ochronnej i statusowej w społecznościach południowego Pakistanu, a ich skala odróżniała je od codziennych form ozdobnych spotykanych w biżuterii miejskiej.

Dekoracyjny uchwyt sygnetu pokryty został geometrycznym ornamentem rytowanym i częściowo wypełnionym szkliwem, co wzmacnia spójność stylistyczną całego obiektu. Motywy liniowe występujące na obręczy należą do charakterystycznych elementów regionalnego języka form stosowanego w jubilerstwie Multan.

Zestawienie srebra, szkliwa proszkowego oraz lapisu lazuli stanowi klasyczny przykład materiałowej kompozycji spotykanej w tradycyjnej biżuterii talizmanicznej Azji Południowej pierwszej połowy XX wieku. Zachowana patyna powierzchni podkreśla autentyczny charakter przedmiotu i potwierdza jego warsztatowe pochodzenie.

Sygnet należy do grupy większych form jubilerskich regionu Multan, w których funkcja symboliczna łączyła się z reprezentacyjną. Obiekty o takiej skali i konstrukcji należą do rzadziej spotykanych przykładów tradycyjnego rzemiosła jubilerskiego Pakistanu.