Sygnet wykonany został ze srebra i ozdobiony intensywnie kobaltowym szkliwem proszkowym, nanoszonym tradycyjną techniką stosowaną w warsztatach Multan. Dekoracja powierzchni kopuły tworzy rytmiczny układ motywów geometrycznych i roślinnych typowych dla biżuterii ludowej regionu Pendżabu i Sindh. Charakter szkliwa oraz jego sposób aplikacji odróżniają ten obiekt od klasycznych technik emalierskich znanych z Chin czy Tybetu.

Centralnym elementem kompozycji jest wielobocznie szlifowany lapis lazuli o głębokiej granatowej barwie z naturalnymi inkluzjami pirytu. Widoczne złociste refleksy potwierdzają naturalne pochodzenie kamienia i tworzą wyrazisty kontrast wobec chłodnej tonacji szkliwionej powierzchni sygnetu.

Forma kopułowa o dużej średnicy należy do tradycyjnych pierścieni talizmanicznych noszonych w południowym Pakistanie oraz na pograniczu Afganistanu. Obiekty tego typu pełniły funkcję amuletów ochronnych, elementów identyfikacji kulturowej oraz oznak statusu właściciela.

Charakterystycznym detalem konstrukcyjnym są zawieszone wokół kopuły drobne metalowe dzwonki, które pojawiają się w regionalnej biżuterii ceremonialnej i ochronnej. Element ten podkreśla funkcję symboliczną sygnetu oraz jego związek z tradycyjną biżuterią noszoną podczas wydarzeń rytualnych.

Technika szkliwienia proszkowego stosowana w Multan należy do lokalnych specjalizacji rzemieślniczych przekazywanych warsztatowo przez pokolenia. Zastosowanie tej metody w połączeniu z lapisem lazuli i srebrem wskazuje na autentyczne pochodzenie regionalne i powstanie obiektu w środowisku tradycyjnej produkcji jubilerskiej Azji Południowej.

Sygnet stanowi przykład dużej formy talizmanicznej biżuterii ludowej o wyraźnym charakterze ceremonialnym. Obiekty o takiej skali należą do rzadziej spotykanych egzemplarzy kolekcjonerskich związanych z tradycją jubilerską Multan pierwszej połowy XX wieku.