Konstrukcja opiera się na solidnym, tekstylnym sznurze, na którym osadzono duże, metalowe koraliki o wyraźnym reliefie oraz ciemne przekładki. Forma jest masywna i wyraźnie ceremonialna. To biżuteria, która nie udaje lekkości – jej siła tkwi w ciężarze i ruchu.

Dolną linię tworzą okrągłe medaliony wypełnione barwionym szkłem w intensywnych odcieniach czerwieni, zieleni, błękitu i fioletu. Centralne, większe oczko szkła otoczone jest mniejszymi punktami koloru, co buduje efekt mozaiki. W zestawieniu z chłodnym metalem tworzy to wyrazisty, plemienny kontrast.

Z każdego medalionu opadają gęste chwosty z metalowych łańcuszków zakończonych drobnymi kulkami. Przy ruchu tworzą charakterystyczny, wielotonowy dźwięk. Ten element nie jest wyłącznie ozdobą – ruch i brzmienie stanowią integralną część estetyki beludżańskiej biżuterii.

Powierzchnia metalu nosi naturalną patynę, widoczne są przetarcia i ślady użytkowania. Kolorowe szkło zachowało intensywność, choć miejscami widać drobne nierówności typowe dla rękodzieła. Całość ma wyraźnie nomadyczny, surowy charakter, daleki od współczesnych, wygładzonych interpretacji.