Rozbudowana forma typu opera zbudowana jest z plecionych, skręcanych ogniw mosiężnych, które tworzą szeroki, opadający łuk wokół szyi. Konstrukcja jest elastyczna i miękko układa się na ciele, a jednocześnie sprawia wrażenie ciężkiej wizualnie, ceremonialnej biżuterii. To nie subtelny dodatek, lecz wyraźny, dominujący akcent.

Dolna linia naszyjnika obszyta jest gęstym rzędem podłużnych, ręcznie wycinanych blaszek przypominających listki. Każdy element porusza się niezależnie, reagując na najmniejszy ruch. Po bokach widoczne są oprawy z czerwonymi szkiełkami – niewielkie, ale intensywne kolorystycznie punkty przełamujące surowość metalu.

Centralna część skupia ciężar kompozycji: z rozety spływa kilka łańcuszków zakończonych kulistymi dzwonkami. Metal ma naturalną patynę, miejscami przetarcia i ślady użytkowania, co potwierdza wiek i autentyczność przedmiotu. To biżuteria, która była noszona – nie magazynowana.

Model reprezentuje charakterystyczną estetykę hazarską: bogactwo formy, warstwowość, dźwięk i ruch. Najlepiej prezentuje się na prostej, jednolitej tkaninie, gdzie może wybrzmieć w pełni. Egzemplarz zabytkowy, o wyraźnym, plemiennym charakterze.