Centralnym punktem kompozycji jest prostokątny panel o surowej, matowej powierzchni, zdobiony czerwonymi szkiełkami osadzonymi w nieregularnych oprawach. W centrum umieszczono większy, owalny kamień o głębokim, przygaszonym odcieniu czerwieni, który nadaje całości spokojnej, niemal monumentalnej równowagi. Ornamentyka jest gęsta, rytmiczna, wybijana ręcznie – bez jubilerskiej perfekcji, za to z autentyczną energią warsztatu.

Dolna część wisiorka zakończona jest kaskadą łańcuszków i metalowych zawieszek w kształcie łez i blaszek. Każdy element porusza się niezależnie, reagując na ruch ciała. To biżuteria, która nie jest statyczna – żyje, wydaje subtelny dźwięk, podkreśla gesty. Tego typu konstrukcje noszone były jako ozdoby o znaczeniu symbolicznym i ochronnym.

Łańcuch zdobiony jest czerwonymi i zielonymi szkiełkami, tworząc wyraźny kontrast kolorystyczny charakterystyczny dla regionów Afganistanu i pogranicza z Pakistanem. Forma jest zwarta, proporcjonalna, ale nieprzesadzona. Całość zachowała naturalną patynę i ślady użytkowania, które potwierdzają wiek i autentyczność przedmiotu.

Egzemplarz rzadki, niepowtarzalny, przeznaczony dla osób świadomie wybierających plemienne artefakty z historią. Nie jest to współczesna stylizacja „boho”, lecz realny fragment dawnej kultury nomadów.